قضا وقدر در واقع تمامی امکاناتی است که ممکن است برای یک انسان در زندگی به وجود آید خداوند می فرماید: "کلّا نمد٬ هولاء و هولاء" کسانی که دنیا را بطلبند مدد می شوند یعنی خارج از این نظام نیستند و در همین نظام به آنها مدد می رسد اما این مددبه نفع آنها نیست و مدد الهی نیست بلکه از جانب شیطان است ٬ شیطان هم از دایره حکمت الهی خارج نیست  وآن هم از جانب الاه مدد می گیرد ٬در واقع هیچ حرکت وجوهره ای درسرتاسرعالم غیر از"الله" ٬ وجود ندارد٬ منتها اگر کسی این نکته رادر نظر داشته باشد همانطور که درمثال ٬ کامپیوتر سازنده ای دارد و این حق سازنده است که راه صحیح وصواب رادر استفاده از کلیدها وبرنامه های خاص به کاربر خود نشان دهدوبگویداینها تقدیرات مختلف شماست این کلیدها را نزنید این راه را نرویداگر این کارها را بکنیدنتایج دیگر می گیرید٬بارها و بارها تذکر داده شده که شما کارهایی را باید انجام دهید و کارهایی را نباید.

آیا انسان ٬ کمتر از یک کامپیوتر است که سازتده ای  به نام "آفریننده واحد" داشته باشد که او تمام عوالم بیرون از ما و درون ما را از خودش پرکرده است ؟؟؟

طبیعی ست اگر انسانی واقعاً خالصانه وصادقانه سعی اش بر آن باشد که حرف سازنده و آفریننده اش را گوش کند کل تقدیرات او که برایش اتفاق می افتد به نتیجه دلخواه ٬ به کسب آرامش ولذت و سعادت می رسد .

اینجاست که می فرماید:"ذلک هوالتقدیر العزیزالعلیم"

خداوندی هست صاحب عزت٬بلندمرتبه٫بسیاردانا٬ وبزرگ که او امکانات مختلف را سرراه انسان قرار می دهد ٬حال٬ " إمّا شاکراً وإ مّاکفوراً"  "إنّا هدیناه السبیل "می فرماید که ماراه را نشان می دهیم حال دست انتخاب خود انسان است که این تقدیرش رابراساس شکر ٬براساس انجام وظیفه٬براساس تسلیم٬براساس اخلاص وبندگی واطاعت وعبادت انجام دهد یا اینکه ٬نه٬حقیقت را بپوشاندیعنی  بندگی نفس را بکند .چنین آدم هاییکه متأسفانه اکثریت را در هر عصروزمانی تشکیل داده اند٬اطاعت نفس خودشان را می کنند و حتی دین را هم بخاطرخودشان وتاجایی که  به نفعشان است قبول می کنند.نمی شود آدم تسلیم محض باشد وبعد بگویدیک جاهایی را  می پذیرم و یک جاهایی را نمی پذیرم.

اگر تسلیم و اطاعت محض در برابرسازنده عزیز و علیم و عظیم صورت گیرد طبیعی ست که آدم با انتخاب درست بهترین راه را انتخاب می کند و آن وقت نفعش را چه کسی می برد ؟درست است٬ خود کاربر  

یکی بود یکی نبود،غیرازخدا هیچکی نبود

در واقع الان هم همینطوره،

عالم، عشق بازی جاودانه خداوندباخودش است به قول ظریفی (من وتواین وسط کاری نداریم    به جز بیهوده پنداری نداریم)،درواقع خدایی که تمام اندرون ماوتمام عوالم بیرون ازما رو فقط و فقط از خودش و با خودش پر کرده دوست ندارد هیچکس جز"خودش"کسی را ببیند، بعضی این راخود بینی می دانند،امااگر هرکدام ازما فارغ ازنژاد،جنسیت، مدرک تحصیلی و یا محلی که درآن به دنیا آمده سعی کند واقعا خودبین باشد به نظرشما چه خواهد دید؟

                         (فلینظرالانسان مم خلق)

 به قول یک شاعره عارفه آمریکایی "ماخودجرم خویشیم به بودن نه به کردن"

این مهم نیست که کیستیم ،چه می کنیم ،چه می خوریم وبا چه کسانی ارتباط داریم ،این مهم نیست که چند نفر در این دنیا ما را می شناسند وچگونه می شناسند ، بلکه مهم این است که آیا ما خود را صاحب وجود ،قدرت ویا تسلطی از جانب خودمان می دانیم یا نه؟

انسان باید که خود را طفیلی در عالم هستی ببینید وبه هر جان کندنی که باشد خود را به آن منبع لایزال از قدرت ،تسلط ورحمت متصل کند ،اختار خود را ،اراده خود وبه یک کلمه "بودن" خودرا در بودن آفریننده فانی کند ودیگر در دستگاه آفرینش (مجرم) نباشد بلکه با انتخاب آگاهانه بندگی و تسلیم بی قید وشرط در برابر رحمت وآگاهی محض (محرم)شود.

به قول آن یار  سفر کرده"چند گویی اختیارم اختیار    اختیار آن به که باشد دست یار"

واما این یار ،این یاردیرینه،عالم ماده را "اسفل السافلین" نامیده و تا این سطح پست از درک حیات به سلامت وبندگی طی نشود ،انسان نه تنها "احسن تقویم " بودن خود رادرک نمی کند ،بلکه به دست خود وبا اختیارو اراده خود هر لحظه بیشتر در دنیا بینی وماده خواهی حریص می شود آن موقع این اکثریت که خداوند در هر عصر وزمانی آن ها را غافل توصیف می کند طبیعی است که با این ظلم بزرگی که با احساس بودن خود در حق دستگاه آفرینش مرتکب می شوند از دایره بندگی خارج شده و راه علو و فساد در زمین را می پویند .

در مظلومیت حضرتش همین بس که اکثریت غافل هر عصر و زمانی امکان درک عظمت را با دنیا خواهی ودنیا بینی از کف می دهند ، بنابر این راه دینداری واقعی نیز فقط و فقط خود بینی واقعی است.

نقطه سر خط

        "شهادت مولای متقیان تسلیت باد ."

                                                                      باتقدیم احترام

      جهان و کار جهان جمله هیچ در هیچ است